zin en beeld

Deze blog wordt niet meer ge-update. Updates staan op http://zinenbeeld.wordpress.com, gelieve reacties dààr te plaatsen, aangezien ik deze pagina binnenkort zal verwijderen.Bedankt voor uw bezoek,Simon.

Surrealisme? Geen idee. Het zouden bomen moeten voorstellen.
Of zoiets...

In de wereld van geld verdienen en werken voor de kost zijn er twee soorten mensen. Er zijn mensen die betaald worden om dingen te doen die iemand anders niet kan, en er zijn mensen die betaald worden om dingen te doen die iemand anders niet wil.Bij welke van deze twee groepen zou jij het liefste horen?

Misschien is het wel net omdat ik mezelf geen plaats kan geven dat ik zo bang ben om niet te slagen in alles wat ik doe. Bijvoorbeeld als ik erdoor raak op school zal ik tenminste kunnen zeggen: ‘Ik ben fotograaf.’ Misschien ben ik wel bang om te slagen omdat ik dan iets ben wat ik me misschien niet voel... De eeuwige twijfel, de eeuwige onzekerheid... want hoe voel je zoiets. Hoe weet je dat je op je plaats bent, dat jij op die plaats op dat moment hoort te zijn...Ik weet alleen dàt ik ben, niet wat of hoe. Soms weet ik niet waarom ik niet ergens anders ben, denk ik teveel aan hoe het zou zijn als ik elders was... Te weten dat je een keuze hebt, altijd een keuze, is soms een last die te zwaar is om te dragen. Keuzes bepalen je leven, hoe ouder je bent, hoe meer. En hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om op een beslissing terug te komen. Misschien ís mijn plaats niet hier. Misschien juist wel. Is dat iets wat ikzelf bepaal? Of hangt dat af van het oordeel van degenen die beslissen wat kan en niet kan. Als je doet wat zij goed vinden hoor je erbij, zoniet dan lig je uit het hokje. Maar wat doe je als er geen andere hokjes meer zijn?

Overal rondom mij gebeuren leuke en interessante dingen. Lachen, zingen, dansen, ... Boeken worden gelezen, films worden gemaakt. Foto’s worden genomen en de drank vloeit in overvloed. Kleren kopen, muziek luisteren, kaarten, computeren, samen eten, ... iedereen doet het en iedereen geniet van de ervaring, van het moment. Al deze dingen probeerde ik. Sommige vaak, andere slechts één keer. En bij alles kwam ik tot de vaststelling dat wanneer ik het zelf ben die deze ‘leuke en interessante’ dingen doe, er helemaal niks leuk of interessant aan is. Hoogstens vervelend. Alles wat ik doe of waar ik me voor inzet wordt uiteindelijk een saaie gewoonte, dingen die ik eerst leuk vind, worden al snel iets dat ik absoluut probeer te vermijden als ware het bij straffe god. Blijheid is een zeldzaam fenomeen. Zelfs ongelukkig zijn wordt op den duur een dof gevoel, iets dat je sluimerend vergeet. Als ik heel eerlijk ben met mezelf dan weet ik dat ik zelf eigenlijk een erg vervelend persoon ben. Soms vraag ik me af waarom mensen in mijn buurt willen zijn, dan denk ik dat ik heel zelfingenomen moet lijken wanneer ik mijn visie op dit of dat uitspuw. Positivisme is vaak ver te zoeken, en al wie mijn mening niet deelt wordt overtuigd, ook al zeg ik meermaals ‘dat is wat ik ervan denk’. Ik wil helemaal niet vervelend zijn of hoogdravend. Ik wil interessante dingen doen, en voélen dat het interessant is. Niet gewoon weten dat het eigenlijk interessant zou moeten zijn en er uiteindelijk niks aan vinden. Ik ben het beu om mij de indringer, misschien zelfs de intrigant te voelen. De wereld heeft er niks aan, en ikzelf ook niet...

Alle beelhouwwerken in Gent waren op 5 oktober beschermd tegen de toxische gassen van de stad... daders onbekend.